Papa’s Bloed

Recensie - © Cees van der Boom
Recensie - © Cees van der Boom

Dennis Verweijen : 

 

“Papa's Bloed”

 

“Nooit te ziek om te dromen …”

 

“I can’t see me loving nobody like you

For all my life

When you’re with me, baby, the sky will be blue

For all my life”  

 

Blind date ?

 

‘Dennis, vraagje: hoe sta jij tegenover een blind date?’ Zo begint Dennis Verweijen zijn boek 'papa’s bloed.' Nichtje Marianne stuurt hem dit appje en Dennis antwoordt pas wat later: ‘Daar zeg ik niet meteen nee tegen 😉! Een paar hints kunnen geen kwaad (bijvoorbeeld onder de 200 kg en niet groter dan 2 meter 10.’

 

‘Ha, ha, ha, ze weegt minder dan 70 kg, is kleiner dan jij maar groter dan 1 meter 20. Anke is mijn collega en ook verpleegkundige. Per 1 dec. gaat ze in Uden wonen.’

 

Dennis, bijna tweeëneenhalf jaar vrijgezel, is trots op zijn baan. Hij is doorgegroeid van junior verkoper tot accountmanager en is daar ontzettend trots op. Hij heeft een fijne baan, een druk sociaal leven en een grote vriendengroep. Actief bij de plaatselijke voetbalvereniging: ‘Ik ben 34 en nog steeds gaat het me goed af om de jonkies bij te benen.’

 

Hij is ook trots op zijn broers: zijn oudere broer Mark en zijn jongere broer Stefan. Hij concludeert dan ook dat, als hij er over nadenkt, hij het goed voor elkaar heeft. Later krijgt hij weer een appje van zijn nichtje: ‘… Anke, leuke, spontane, lieve meid. Mooie grote ogen. Attent, heel behulpzaam, …’

 

Toch gebeurt er eerst iets anders. Tijdens een avond stappen raakt hij aan de praat met Jolien. De date gaat verder en zij helpt Dennis met het opzetten van de kerstboom. Het is gezellig maar al snel nadert 19 december 2014. Dan heeft hij een date met Anke.

 

Anke: ‘…mijn mannetje’

 

Tijdens de date delen ze hilarische verhalen maar ook serieuze zaken. Zo vertelt Anke over haar moeder en haar zusje die een nierziekte heeft. Haar moeder stond een nier af aan haar en Anke hoopt dat 2015 een ziekenhuisvrij jaar wordt.

 

De date eindigt met drie zoenen. De volgende dag appt Dennis Anke en hij hoopt op een positief antwoord. Binnen een kwartier krijgt hij dat al: Anke wil heel graag nog een keer afspreken. Dennis’ dag kan niet meer stuk en al vrij snel volgt een afspraak voor een 2e date.

 

Op maandag 29 december 2014 is het zover. Dennis is blij gespannen: hij ziet er naar uit maar vraagt zich direct ook af of het weer net zo leuk is als de 1e date. Wat volgt is een fietstocht in de sneeuw, een heerlijke wandeling en na afloop een broodje zalm bij Dennis thuis. Met stralende ogen zegt Anke dan: ‘Je bent volgens mij gewoon mijn mannetje.’

 

Onvoorwaardelijke liefde

 

Ze kijken elkaar aan als een stel verliefde pubers …

 

Het nieuwe jaar luidt zich in met een lichte kater op nieuwjaarsdag voor Dennis terwijl Anke die dag moet werken. ’s Avonds zien zij elkaar weer. Een leuk weerzien en vanaf 4 januari zijn zij officieel een stel. Ze leren elkaar steeds beter kennen; Anke leert zijn ouders kennen en hij leert haar ouders kennen.

 

Anke en Dennis zijn het er over eens dat ze graag kinderen willen. Ze kijken daarom al naar een gezellig en niet te groot huis maar ze willen eerst graag samen op vakantie.

 

In april gaat hij samen met Anke naar Paaspop maar in de weken daarna voelt hij zich steeds vaker misselijk. Iets klopt er niet, voelt hij. Hij wil bloed laten prikken en kan pas op 29 april terecht. ‘Er zal wel niks aan de hand zijn, maar ik vind het toch fijn dat het gecontroleerd wordt.’

 

Diagnose

 

De dag er na wordt hij gebeld door de huisarts. ‘Ik zou toch zelf bellen?’ De huisarts meldt hem dat er afwijkende waardes in zij bloed zijn gevonden en dat hij over twee weken in het ziekenhuis terecht kan. Wat volgt is een gesprek met zijn manager, wat galgenhumor met zijn collega’s en dan belt hij Anke. Zij deelt zijn zorgen.

 

Dennis belt Ankes broer, internist. Het lijkt een virus te zijn, maar het kan ook leukemie zijn … Beiden schrikken enorm.

 

In mei 2015 krijgt hij de diagnose acute leukemie ...

 

Mijn conclusie

 

Het boek leest als een roman met een schrijfstijl die ik heel persoonlijk en gemoedelijk vind, maar de boodschap (en daarmee de impact) is enorm.

 

Ik vind het een aangrijpend boek van eerst een vrijgezel tot een gezin; over (onvoorwaardelijke) liefde, zelfregie, mantelzorg, en nog heel veel meer …

 

Er valt nog veel meer te schrijven maar ik nodig je uit om Papa’s Bloed zelf te lezen!

 

Van Harte Aanbevolen!

 

Zelf lezen?

 

Papa’s Bloed

Nooit te ziek om te dromen

Dennis Verweijen

Het BoekenSchap : 978-94-90085919 - 2e druk

 

© Cees van der Boom