Wij maken gebruik van cookies!

Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord dat deze website cookies plaatst op uw apparaat. Een cookie is een klein tekstbestand dat door de website wordt gebruikt om de website te laten functioneren en uw bezoek efficiënt te maken.

Klik op akkoord voor een volledig werkende website, of bekijk eerst de details op de detail pagina alvorens u akkoord gaat.

Schei eens uit - Cees van der Boom

Schei eens uit

Recensie - © Cees van der Boom
Recensie - © Cees van der Boom

Iris Gündel : 

 

“Schei eens uit”

 

Verhalen van volwassenen met gescheiden ouders

 

“Als kind van gescheiden ouders ontdekt ze dat scheiden een enorme impact op kinderen heeft. Dat is het begin van haar missie: ‘Constructieve scheidingen.’ Ze doorbreekt taboes en geeft lezingen om duidelijk te maken dat scheidingen zó verlopen dat ouders ook na hun scheiding hun moeder- en vaderrol kunnen blijven vervullen.

 

‘Schei eens uit’ is een reeks verhalen van geïnterviewde volwassenen over de scheiding van hun ouders.”

 

Ervaringsdeskundige

 

Iris is ervaringsdeskundige; ze schrijft in haar inleiding dat ze 8 jaar is als haar ouders uit elkaar gaan. Een onwerkelijke periode breekt aan en ze kan maar bij weinig mensen haar verhaal kwijt. Vermoedelijk omdat zij op dat moment de enige in de klas is met gescheiden ouders.

 

Als 15-jarige raakt ze meer en meer geïnteresseerd in het werk van haar moeder, die na haar scheiding een eigen scheidingspraktijk startte en met name te maken kreeg met kinderen in een scheiding.

 

Vanaf dat moment wil zij stiekem hún verhaal en hún ervaringen horen en hen vooral steun bieden. Ze ervaart dat die kinderen het fijn vinden om hun verhaal te vertellen en start met blogs en uiteindelijk dit boek.

 

Wat ik erg jammer vind, is dat Iris maar weinig vertelt over wat haar overkomt en hoe ze daarmee omgaat. De inleiding spreekt mij aan en ik zou graag veel meer van haar willen horen en zien. Dat komt nu -  jammer genoeg - niet goed genoeg uit de verf.

 

In een reactie vertelt Iris mij dat dit een bewuste keuze is, omdat zij ook veel lezingen geeft en er dán dieper op ingaat. Dat is uiteraard een keuze, maar doet het boek (en de lezers) te kort. 

 

Opzet boek en verhaallijn

 

Uit alle interviews haalt Iris een ‘rode draad’ en zij bundelt die op basis van onderwerp en zo ontstaan de hoofdstukken. Het eerste echte hoofdstuk gaat vooraf met feiten en onderbouwing van deskundigen; terwijl dat in de andere hoofdstukken juist weer aan het einde is.   

 

Duidelijk is dat de geïnterviewden hun verhaal willen vertellen en een terugblik doe je altijd met de kennis van nu. Dat zie ik ook aan het einde van elk interview waar de vraag aan de orde komt: “Wat mij geholpen zou hebben.”

 

Meer toelichtend

 

Wat mij opvalt is dat enkele hoofdstukken veel verhalen kent en andere weer minder. Ik zou ervoor willen pleiten dat de opzet nog uitgebreider wordt.

 

Ik kijk dan bijvoorbeeld naar hoofdstuk 4. In slechts twee blokken wordt uitgelegd wat parentificatie is. Dat komt wel terug in de verhalen van de geïnterviewden, maar zou - in mijn optiek - veel uitgebreider kunnen: Wat is het, wat is de impact, wat zijn de gevolgen, etc. en dan de ‘praktijk’-verhalen en tot slot deskundigen.

 

Verhalen

 

De verhalen zijn duidelijk maar verdienen meer aandacht als je kijkt naar de indeling en bladspiegel. Sommige verhalen mogen - qua opmaak - best meerdere bladzijden hebben want dan leest het toch prettiger. Zie bijvoorbeeld het verhaal van Lisa {p.47; bladspiegel p.49}.

 

Scheiding en aanpak ouders

 

Het is nu eenmaal zo dat mensen fouten maken. Als je achteraf terugkijkt op iets wat je deed, zul je - met de kennis van nu - tot de conclusie komen dat je dingen absoluut anders had willen en misschien ook had moeten doen. Maar op dat moment deed je dat niet omdat je op dat moment niet beter wist.

 

Ik erken dat ook zeker en spreek dan ook heel bewust over mijzelf.

 

Tegelijkertijd nemen we nu, op dit moment, een beslissing over iets wat we nog niet weten en/of nog niet kunnen overzien. ‘That’s life,’ zou je kunnen zeggen, maar dat is iets te gemakkelijk. Natuurlijk kun je proberen om ‘veilig’ te blijven en dan kun je er voor kiezen om maar geen beslissing te nemen. Dat heeft dan wel weer als gevolg dat er dan niets gebeurt en dat wil je misschien ook niet.

 

Uitbreiding

 

De ondertitel laat heel duidelijk zien: ‘Verhalen van volwassenen met gescheiden ouders.’ Mogelijk ga ik daar aan voorbij als ik pleit voor meer praktische tips voor mensen die (gaan) scheiden.

 

Mijn conclusie

 

Qua vormgeving: veel aangrijpende verhalen op te weinig bladzijden. Ik pleit ervoor dat je meer ‘lucht’ toevoegt zodat de verhalen nog meer tot hun recht komen.

 

Het gekozen onderwerp verdient dat; ook al komt er dan een dubbele hoeveelheid van de nu 136 bladzijden.

 

Qua inhoud: Zorgvuldig verwerkt en zeker aan te bevelen.

 

Van Harte Aanbevolen en zeker (!) de moeite waard voor een herziene uitgave.

 

Zelf lezen?

 

Schei eens uit

Verhalen van volwassenen met gescheiden ouders

Iris van Gündel

ISBN : 978-90-818547-8-8 - 1e druk

Communicatiereeks

 

© Cees van der Boom