Over Cees

© Cees van der Boom | Elianne Eggink
© Cees van der Boom | Elianne Eggink

 

 

Ik ben geboren in 1957 in Monster, het Westland, Europa’s Glazen Stad. Regelmatig was mijn moeder in de glazen kassen te vinden om haar broers en zussen te helpen. Mijn vader had een winkel in ijzerwaren, gereedschappen en huishoudelijke artikelen en mijn moeder ondersteunde hem daarin.

 

Enkele maanden voor mijn 5e verjaardag kreeg ik een zus, die ons leven ingrijpend veranderde. Een lief meisje met het syndroom van Down en lichamelijk zwaar ziek. Vanaf dat moment zorgde mijn moeder bijna volcontinu voor haar in een ‘clean room’ of was ze wekenlang met haar in het Academisch Ziekenhuis in Leiden.

 

Intuïtief veranderde ik daardoor als mens. Het zorgde ervoor dat ik - op die leeftijd al - anders naar mensen keek: ondersteunend, begeleidend, maar niet overnemend. Als ik nu terugkijk besef ik dat hier de basis ligt van mijn kernwaarden die nu mijn missie zijn: het promoten van Zelfregie bij Kanker, Zelfredzaamheid & Kwaliteit van Leven. Toen niet met zo veel woorden maar ‘gewoon’ natuurlijk handelen en doen.

 

Psychiatrie

 

Als 16-jarige werkte ik in Psychiatrisch Ziekenhuis Bloemendaal in Den Haag; eerst als verpleeghulp en later als leerling-verpleegkundige B. Ik maakte daar ontzettend veel mee en begeleidde en verzorgde ernstig verwarde mensen, vaak ook met kanker. Het mensbeeld van de psychiatrie in die tijd was niet waar ik voor wilde staan; reden voor mij om met de opleiding te stoppen.

 

De ‘gevreesde ziekte’

 

Ik was 21 toen mijn moeder ‘de gevreesde ziekte’ kreeg. De arts, herinner ik mij, schreef een minuscuul kleine ‘k’ op een groot vel wit papier. Het was in die tijd nog een taboe om daarover te spreken; laat staan dat je het woord voluit noemde. Ik herinner me ook dat ‘ziekenbezoek’ uitmondde in urenlange visites, want ‘wat zie je er toch goed uit.’ Vaak zei mijn moeder dan: “Ja, maar het zit er wel …” De visite zag vaak niet hoeveel krachtsinspanning haar dat kostte.

 

Haar ziekbed duurde meer dan een jaar; ik ging zo veel mogelijk mee naar alle behandelingen en ik heb haar, zeker in het laatst van de ziekte, intensief verpleegd en verzorgd. Tegen het einde vond ik dat er sprake was van een mensonterende situatie. Palliatieve zorg paste nog niet goed in die tijdsgeest en dat tijdsbeeld. Pas op het allerlaatste moment - toen het echt niet meer ging - kwam de arts met morfine. Op haar 54e verjaardag is zij, in 1979, begraven.

 

Heel iets anders

 

Ik besloot om totaal iets anders te gaan doen en startte als loketbeambte bij PTT. Ik ging erg ver in serviceverlening en had daar wel eens meningsverschillen met leidinggevenden over. Al vrij snel werd ik in de Algemene Reserve geplaatst en daardoor werkte ik overal-en-nergens en leerde ik het bedrijf van haver-tot-gort kennen.

 

In 1984 verhuisde ik naar Zwolle en had toen al vrij snel door dat er iets heel ingrijpends sudderde. Ik anticipeerde daarop en vroeg studiefaciliteiten aan voor de studie MBO AP/PB (Arbeidsmarktpolitiek en Personeelsbeleid). Tijdens mijn stage in Kampen bleek de privatisering een feit met o.a. het verlies van de status van Rijksambtenaar; decentralisatie werd centralisatie en stond ik samen met directeur Jeppe Teensma op de zeepkist om alles daaromheen uit te leggen.

 

Daarna startte ik als Assistant Personnel Manager bij NEMEF, onderdeel van Black & Decker. Ik leerde veel van Gerard Fritz op het gebied van personeelswerk en nog heel veel meer van Gerrit Hanekamp, Co-Managing Director. Van hem kreeg ik ook vrij direct toestemming om te starten met de studie HBO AP/PB.

 

NEMEF was heel bewust Eigen Risicodrager en Gerrit gaf mij de opdracht om het ziekteverzuim te onderzoeken: hoe kunnen we het ziekteverzuim terugdringen en houden we de menselijke maat in ere. Dat resulteerde in mijn afstudeerscriptie ‘Uit het oog, uit het hart’ en een Cum Laude HBO-diploma.

 

Gerrit en ik gingen vaak de fabriek in voor de menselijke contacten en om processen te optimaliseren. Prachtig om dat te ervaren en ook om te horen wat de medewerkers in hun vrije tijd deden. Wát een talenten hadden we in huis.

 

Daarna werkte ik als Manager / Directeur Human Resources bij heel diverse organisaties en mocht ik leren van mensen als Rudy Everaert (Nedac Sorbo) en Wim Dees (Royal & SunAlliance). Zij daagden mij uit om steeds op zoek te gaan naar de menselijke kant. Het zorgde ervoor dat ik mij steeds verder specialiseerde tot nu Arbeidsdeskundige, Life Coach voor mensen met Kanker en Re-integratiedeskundige en speciale inzet voor mensen met kanker.

 

Robijn huijs & Zelfregie bij kanker

 

In 2015 verhuisde ik naar Smilde. Tot mijn verbazing ontdekte ik dat er in Assen e.o. geen inloophuis voor mensen met kanker en hun naasten was. Omdat bleek dat daar wel behoefte aan was, besloot ik om hieraan invulling te geven. Ik ben initiatiefnemer & coördinator van Robijn huijs, een warm toevluchtsoord voor mensen met kanker en hun naasten in Assen, voor inwoners uit Assen, Aa en Hunze, Midden-Drenthe, Noordenveld & Tynaarlo.

 

Mijn missie bleef hetzelfde, maar - zoals eerder al gezegd - nu meer expliciet uitgesproken: Zelfregie bij Kanker. Wat ervaart iemand van de gevolgen van kanker; wat voor impact heeft dat, hoe gaat die daar mee om, en vooral ook het belang en het promoten van psychosociale zorg met voor mij de nadruk op oordeelloos luisteren, één van mijn kernwaarden. Uiteraard in combinatie met oog voor palliatieve zorg.

 

Mecheline van der Linden c.s. benoemt dat zo: ‘De diagnose kanker betekent voor de patiënt een confrontatie met de kwetsbaarheid en de eindigheid van het leven. Daarom moeten bij kwalitatief hoogwaardige oncologische zorg somatische en psychologische zorg geïntegreerd zijn. Mede door de toenemende mondigheid van patiënten wordt het steeds duidelijker dat er in geval van kanker hulpvragen zijn op psychosociaal en existentieel gebied.’  

 

Ik vind het prachtig dat ik een uiterst betrokken arts aan mijn zijde heb. Sander de Hosson, longarts, boegbeeld en promotor van palliatieve zorg én ambassadeur van Robijn huijs.

 

Hoe mooi is dat …

Papa’s Bloed

Archief Recensie – © Cees van der Boom Dennis Verweijen    “Papa’s Bloed …”   “Nooit te ziek om te dromen …”   “I can’t see me loving nobody like you For all my life When you’re with me, baby, the sky will be blue For all my life”     Blind date ?  …

Lees verder

Misschien is doodgaan wel hetzelfde als een vlinder worden

Archief Recensie – © Cees van der Boom Pim van Hest    “Over doodgaan …”   “Misschien is doodgaan hetzelfde als een vlinder worden …”   Hoe ga je om met de dood? Sommige mensen praten daar heel gemakkelijk over maar over het algemeen is dat voor veel mensen toch een lastig onderwerp. Iets dat…

Lees verder

Slotcouplet

Archief Recensie – © Cees van der Boom Sander de Hosson   “Leven toevoegen …”   Het is beslist geen toeval als Sander de Hosson – terwijl hij nog niet zo lang als zaalarts op een longafdeling werkt – de uitspraak van de Britse verpleegkundige Cicely Saunders leest. ‘Leven toevoegen aan de dagen, niet dagen…

Lees verder