Over Cees

© Cees van der Boom | Ronnie Zeemering
© Cees van der Boom | Ronnie Zeemering

 

Cees van der Boom

 

‘A journey of a thousand miles begins with a single step ...’

 

In 1957 en wel heel specifiek op 26 september ben ik geboren in Monster. Ook wel het “Westland” en “Europa’s Glazen Stad.”

 

Mijn moeder is regelmatig in de glazen kassen te vinden om haar familie te helpen. Mijn vader is eigenaar van een winkel in ijzerwaren, gereedschappen en huishoudelijke artikelen in het centrum van Monster. Mijn moeder ondersteunt hem daarin.

 

Enkele maanden voor mijn 5e verjaardag krijg ik een zusje met het syndroom van Down en zij is ook fysiek behoorlijk ziek. Een ingrijpende verandering in ons leven ... Mijn moeder zorgt volcontinu voor haar en is soms meerdere weken of maanden met haar in het Academisch Ziekenhuis in Leiden.

 

Intuïtief verander ik daardoor als mens. Het zorgt ervoor dat ik vanaf dat moment al anders naar mensen kijk: ondersteunend & begeleidend; niét overnemend ...

 

Hier ligt de basis van mijn kernwaarden die nu mijn missie zijn: oprechte aandacht voor de ander en oordeelloos luisteren …

 

Psychiatrisch Verpleegkundige

 

Als 15-jarige start ik mijn loopbaan in Psychiatrisch Ziekenhuis Bloemendaal in Den Haag als verpleeghulp. Ik werk vooral in de keuken en als ondersteuner van de verpleegkundigen mét mensen. Mensen met vaak zware en ingrijpende psychiatrische problematiek(en). Zó ben ik in gesprek en zó escaleert dat ...

 

Als 17-jarige start ik als psychiatrisch verpleegkundige en werk daar ruim 5 jaar. Wát maak ik daar veel mee en wát leer ik daar enorm veel ... De voornaamste les is: het zíjn en blíjven mensen; hoe dan ook ... Ik waardeer het menselijk contact. Respectvol en met integriteit!

 

Eén van de dingen die ik leer, is dat ik continu ogen in mijn rug moet hebben ... Vanuit het niets kan 'iets' iemand triggeren met alle gevolgen van dien ...

 

De ‘gevreesde ziekte’

 

Op mijn 21e krijgt mijn moeder ‘de gevreesde ziekte.’Een zeer begripvolle en luisterende - maar tegelijk ook machteloze arts - ondersteunt en helpt haar. Machteloos, omdat hij op dat moment en in die tijd nauwelijks iets kan doen ...

 

Hij schrijft een minuscuul kleine 'k' op een groot vel wit papier ... In die tijd is het een groot taboe om 'kanker' voluit te noemen ... Kanker staat in die tijd synoniem voor ... doodgaan ... Artsen staan machteloos ...

 

Er is veel begrip voor haar en haar situatie, waarvoor ik veel mensen dankbaar ben. Tegelijk bemerk ik ook veel onkunde. ‘Ziekenbezoek’ mondt uit in urenlange visites, want ‘wat zie je er toch goed uit.’ Wat ze niet zien is dat zij het soms nauwelijks kan opbrengen ... Het zijn voor haar onmetelijke krachtsinspanningen ... 

 

Haar ziekbed duurt meer dan een jaar. Ik ga zo veel mogelijk mee naar alle behandelingen en ik verpleeg en verzorg haar - zeker in het laatst van haar ziekte - intensief. Tegen het einde vind ik dat er sprake is van een mensonterende situatie. Palliatieve zorg past nog niet goed in die tijdsgeest en dat tijdsbeeld. Op haar 54e verjaardag is zij, in 1979, begraven.

 

Heel iets anders

 

Ik besluit om totaal iets anders te gaan doen en start als adviseur loketdiensten bij het toenmalige staatsbedrijf PTT. Serviceverlening heb ik hoog in mijn vaandel staan, evenals serviceverlening. Dat leidt wel eens tot meningsverschillen met leidinggevenden en collega's.

 

Al vrij snel mag ik toetreden tot de Algemene Reserve; daardoor werk ik overal-en-nergens en leer ik het bedrijf van haver tot gort kennen. Ik werk als adviseur loketdiensten, ben waarnemend & directeur van postkantoren en verleen assistentie aan de postale recherche, het bedrijfsbureau en bij beurzen en tentoonstellingen.  

 

In 1984 verhuis ik naar Zwolle. Ik pak veel signalen op en bemerk dat er iets heel ingrijpends suddert. Ik anticipeer daarop en vraag studiefaciliteiten aan voor de studie MBO AP/PB (Arbeidsmarktpolitiek & Personeelsbeleid). Tijdens mijn stage in Kampen bij Jeppe Teensma is de privatisering een feit {PTT Post verandert van staatsbedrijf naar een organisatie}. Ik verlaat PTT-Post als hoofdemployé 1e klasse).

 

In 1990 start ik als Assistant Personnel Manager bij NEMEF, onderdeel van Black & Decker. Ik leer veel van Gerard Fritz op het gebied van personeelswerk en nog héél veel meer van Gerrit Hanekamp, Co-Managing Director. Van hem krijg ik ook vrijwel direct toestemming om te starten met de studie HBO AP/PB.

 

NEMEF is Eigen Risicodrager en Gerrit geeft mij de opdracht om het ziekteverzuim te onderzoeken: “Hoe kunnen we het ziekteverzuim terugdringen en houden we bóvenal de menselijke maat in ere.” Dat resulteert in mijn afstudeerscriptie ‘Uit het oog, uit het hart.’ Dankbaar voor zijn vertrouwen rond ik mijn studie Cum Laude af.

 

Daarna werk ik als Manager / Directeur Human Resources bij heel veel diverse en uiteenlopende organisaties en mag ik leren van mensen als Rudy Everaert (Nedac Sorbo) en Wim Dees (Royal & SunAlliance).

 

Arbeidsdeskundige en meer ...

 

Zij inspireren mij en dagen mij uit om steeds op zoek te gaan naar de menselijke maat. Het zorgt ervoor dat ik mij steeds verder specialiseer en allerlei opleidingen volg tot nu onder andere Arbeidsdeskundige, Life Coach voor mensen met Kanker, Re-integratiedeskundige en meer ... {zie mijn LinkedIn profiel} {zie onder}. 

 

Robijn huijs & Zelfregie bij kanker

 

In 2015 start ik als initiatiefnemer met de voorbereidingen voor een inloophuis voor mensen met kanker en hun naasten & mantelzorgers. In 2016 is dat een feit: eerst in Assen en later in Meppel.

 

De naam ontleen ik aan de edelsteen Robijn. Die wordt beschouwd als ‘de levenssteen die het hart versterkt en kracht teruggeeft.’

 

Ik ben promotor van Zelfregie bij Kanker. Wat ervaar je als je ziek bent en hoe beleef je dat ... Wat zijn de gevolgen daarvan. Uit een grote hoeveelheid gesprekken én als mantelzorger van mijn moeder weet en ervaar ik dat de impact enórm en veelomvattend is ... 

 

Daarom vind ik psychosociale zorg zo ontzettend belangrijk. Voor mij ligt de nadruk daarbij op oordeelloos luisteren ~ één van mijn kernwaarden ~ in combinatie met oog voor palliatieve zorg.

 

Voor jou als zieke, maar zéker ook voor jouw naasten en mantelzorgers …

 

Helaas bestaat Robijn huijs niet meer ...

 

Dat vind ik eerst uiterst vervelend en teleurstellend .. Tóch ben ik niet iemand die lang bij de pakken neerzit. Het leven zit vol uitdagingen die soms héél spannend zijn maar dat vormt mij wel tot de persoon wie ik nu ben.

 

Wie ik ben?

 

In de eerste plaats de trotse pa van mijn dochters Joanne, Sietske & Irene!

 

Ook ben ik een mens met een warm hart die integriteit, respect en oordeelloos luisteren hoog in het vaandel heb staan.

 

Wie ben ik nu?

 

Ik ben geregistreerd- (RAD) & Gecertificeerd Arbeidsdeskundige (CERT-AD) | Life-coach voor mensen met kanker | Bedrijfsmaatschappelijk werker | MCI Mastercoach | Re-integratiedeskundige | NOLOC erkend Loopbaanprofessional | NOBCO erkend Coach | Storyteller | Spreker | Recensent | Jobcoach | Reiki Master

 

Alle kennis en kunde die ik opbouw(de) als professional én als ervaringsdeskundige {en nog steeds actief lerend} zet ik in voor jou!

 

Ik kijk wat je nodig hebt en dan gaan we sámen aan de slag, want …

 

‘A journey of a thousand miles begins with a single step ...’

 

Daag ik je uit? Neem jij die eerste, single step?!?

 

Aarzel dan niet en neem contact met mij op ...

 

Want weet je ... :  "Als iets niet lukt, ben je nog steeds bezig met het behalen van je doel ...!"

 

Laat je dát even tot je doordringen?!?

 

Ga je jouw uitdaging aan?!? Overwin jezelf en 'go for it ...'

 

"Je weet wat je bestemming is ...

 

Je weet pas onderweg wat je bestemming is ... !!!"

 

Wát is jouw bestemming?!? Welke reis ga jij aan?!?

 

Ik sta klaar voor je ...

 

Onveilig huwelijk zorgt voor drama’s

Ze is gelukkig getrouwd, tenminste … dat dacht ze … Ze krijgt twee jongens en krijgt achterdocht als haar man steeds opnieuw ’s avonds, na zijn ’drukke’ baan, weg is. “Ik ben druk in overleg,” “Ik heb het razend druk,” en meer van dat soort opmerkingen, houdt hij haar steeds weer voor …

Lees verder

En hoe vind je zelf dat het ging?

Recensie: En hoe vind je zelf dat het ging?

Effectief feedback geven in leersituaties

Waardering: 4,75 uit 5

Lees verder

“Wat is er toch ?!?”

Meestal is zij als een van de eersten aanwezig bij het directieoverleg. Met haar stralende persoonlijkheid en humor brengt zij vaak mij en haar collega’s aan het lachen. Nu is dat anders. Haastig én als laatste komt ze binnen …

Lees verder