Over Cees

© Cees van der Boom | Ronnie Zeemering
© Cees van der Boom | Ronnie Zeemering

 

 

Cees van der Boom

 

Ik ben geboren in 1957 in Monster, het Westland, Europa’s Glazen Stad. Regelmatig was mijn moeder in de glazen kassen te vinden om haar broers en zussen te helpen. Mijn vader had een winkel in ijzerwaren, gereedschappen en huishoudelijke artikelen en mijn moeder ondersteunde hem daarin.

 

Enkele maanden voor mijn 5e verjaardag kreeg ik een zus, die het leven van mijn ouders en dat van mij ingrijpend veranderde. Een lief meisje met het syndroom van Down en lichamelijk zwaar ziek. Vanaf dat moment zorgde mijn moeder bijna volcontinu voor haar in een ‘clean room’ of was ze wekenlang met haar in het Academisch Ziekenhuis in Leiden.

 

Intuïtief veranderde ik daardoor als mens. Het zorgde ervoor dat ik - op die leeftijd al - anders naar mensen keek: ondersteunend, begeleidend, maar niet overnemend. Als ik nu terugkijk besef ik dat hier de basis ligt van mijn kernwaarden die nu mijn missie zijn: het promoten van Zelfregie bij Kanker, Zelfredzaamheid & Kwaliteit van Leven. Toen niet met zo veel woorden maar ‘gewoon’ natuurlijk handelen en doen.

 

Psychiatrisch Verpleegkundige

 

Als 16-jarige startte ik mijn loopbaan in Psychiatrisch Ziekenhuis Bloemendaal in Den Haag; eerst als verpleeghulp en later als Psychiatrisch verpleegkundige (B). Ik maakte daar ontzettend veel mee en begeleidde en verzorgde ernstig verwarde mensen, vaak ook met kanker. 

 

De ‘gevreesde ziekte’

 

Ik was 21 toen mijn moeder ‘de gevreesde ziekte’ kreeg. De arts, herinner ik mij, schreef een minuscuul kleine ‘k’ op een groot vel wit papier. Het was in die tijd nog een taboe om daarover te spreken; laat staan dat je het woord voluit noemde. Ik herinner me ook dat ‘ziekenbezoek’ uitmondde in urenlange visites, want ‘wat zie je er toch goed uit.’ Vaak zei mijn moeder dan: “Ja, maar het zit er wel …” De visite zag vaak niet hoeveel krachtsinspanning haar dat kostte.

 

Haar ziekbed duurde meer dan een jaar; ik ging zo veel mogelijk mee naar alle behandelingen en ik heb haar, zeker in het laatst van de ziekte, intensief verpleegd en verzorgd. Tegen het einde vond ik dat er sprake was van een mensonterende situatie. Palliatieve zorg paste nog niet goed in die tijdsgeest en dat tijdsbeeld. Pas op het allerlaatste moment - toen het echt niet meer ging - kwam de arts met morfine. Op haar 54e verjaardag is zij, in 1979, begraven.

 

Heel iets anders

 

Ik besloot om totaal iets anders te gaan doen en startte als loketbeambte bij PTT. Ik ging erg ver in serviceverlening en had daar wel eens meningsverschillen met leidinggevenden over. Al vrij snel werd ik in de Algemene Reserve geplaatst en daardoor werkte ik overal-en-nergens en leerde ik het bedrijf van haver-tot-gort kennen.

 

In 1984 verhuisde ik naar Zwolle en had toen al vrij snel door dat er iets heel ingrijpends sudderde. Ik anticipeerde daarop en vroeg studiefaciliteiten aan voor de studie MBO AP/PB (Arbeidsmarktpolitiek en Personeelsbeleid). Tijdens mijn stage in Kampen bleek de privatisering een feit met o.a. het verlies van de status van Rijksambtenaar; decentralisatie werd centralisatie en stond ik samen met directeur Jeppe Teensma op de zeepkist om alles daaromheen uit te leggen.

 

Daarna startte ik als Assistant Personnel Manager bij NEMEF, onderdeel van Black & Decker. Ik leerde veel van Gerard Fritz op het gebied van personeelswerk en nog heel veel meer van Gerrit Hanekamp, Co-Managing Director. Van hem kreeg ik ook vrij direct toestemming om te starten met de studie HBO AP/PB.

 

NEMEF was heel bewust Eigen Risicodrager en Gerrit gaf mij de opdracht om het ziekteverzuim te onderzoeken: hoe kunnen we het ziekteverzuim terugdringen en houden we de menselijke maat in ere. Dat resulteerde in mijn afstudeerscriptie ‘Uit het oog, uit het hart’ en een Cum Laude HBO-diploma.

 

Gerrit en ik gingen vaak de fabriek in voor de menselijke contacten en om processen te optimaliseren. Prachtig om dat te ervaren en ook om te horen wat de medewerkers in hun vrije tijd deden. Wát een talenten hadden we in huis.

 

Daarna werkte ik als Manager / Directeur Human Resources bij heel diverse organisaties en mocht ik leren van mensen als Rudy Everaert (Nedac Sorbo) en Wim Dees (Royal & SunAlliance).

 

Zij daagden mij uit om steeds op zoek te gaan naar de menselijke kant. Het zorgde ervoor dat ik mij steeds verder specialiseerde tot nu Arbeidsdeskundige, Life Coach voor mensen met Kanker en Re-integratiedeskundige en speciale inzet voor mensen met kanker.

 

Robijn huijs & Zelfregie bij kanker

 

In 2015 verhuisde ik naar Smilde. Tot mijn verbazing ontdekte ik dat er in Assen e.o. geen inloophuis voor mensen met kanker en hun naasten was. Omdat bleek dat daar wel behoefte aan was, besloot ik om hieraan invulling te geven. Ik ben initiatiefnemer & coördinator van Robijn huijs, een warm toevluchtsoord voor mensen met kanker en hun naasten in Assen.

 

Mijn missie bleef hetzelfde, maar - zoals eerder al gezegd - nu meer expliciet uitgesproken: Zelfregie bij Kanker. Wat ervaart iemand van de gevolgen van kanker; wat voor impact heeft dat, hoe gaat die daar mee om, en vooral ook het belang en het promoten vanpsychosociale zorg; -ondersteuning en -begeleiding met voor mij de nadruk op oordeelloos luisteren, één van mijn kernwaarden. Uiteraard in combinatie met oog voor palliatieve zorg.

 

Mecheline van der Linden c.s. benoemt dat zo: ‘De diagnose kanker betekent voor de patiënt een confrontatie met de kwetsbaarheid en de eindigheid van het leven. Daarom moeten bij kwalitatief hoogwaardige oncologische zorg somatische en psychologische zorg geïntegreerd zijn. Mede door de toenemende mondigheid van patiënten wordt het steeds duidelijker dat er in geval van kanker hulpvragen zijn op psychosociaal en existentieel gebied.’  

 

Ik vind het prachtig dat ik een uiterst betrokken arts aan mijn zijde heb. Sander de Hosson, longarts, boegbeeld en promotor van palliatieve zorg én ambassadeur van Robijn huijs.

 

Hoe mooi is dat …

Ik weet het even niet meer …

… Ineens stopt hij met zijn verhaal en valt hij stil. “Dit project kan ik niet regelen, hè?” zegt hij. “Hoe kan ik nu regie pakken als ik geen regie heb?”

Lees verder

Congres Palliatieve Zorg

De programmamaker van het Congres Palliatieve Zorg bij Verpleegkundige Congressen in Veenendaal op 12 oktober 2018 vindt dit wel een leuk vraagstuk.

Hij vraagt of ik dit vraagstuk tijdens het Congres wil beantwoorden:

“Kan de wetenschap ons het antwoord geven op die existentiële vragen die door cliënten en patiënten regelmatig bij verpleging, zowel expliciet als impliciet, gesteld worden?”

Dit is basis voor mijn lezing en de workshop die daarna volgt om dit verder te verkennen

Lees verder

Florence Nightingale Fair

Cees van der Boom spreekt tijdens de Masterclasses bij de Florence Nightingale Fair over “Professionele Nabijheid of professionele afstand.”

Lees verder

Wij maken gebruik van cookies!

Door gebruik te maken van deze website ga je er mee akkoord dat deze website cookies plaatst op jouw apparaat.

Een cookie is een klein tekstbestand dat door de website wordt gebruikt om de website te laten functioneren en je bezoek efficiënt te maken.

Klik op akkoord voor een volledig werkende website, of bekijk eerst de details op de detail pagina alvorens je akkoord gaat.